ruminasyon

hayatıma yeni kelimeler giriyor
ve bu kelimeler pek hoşuma gitmiyor sevgilim.
ben buna geçmişte yaşamak,
ihtimaller üzerine tekrar tekrar düşünmek diyordum.
ama bu, depresyon şarkısını loopa almak ve bundan bir türlü kurtulamamak gibiymiş.

gülinler'in dediği gibi ihtimallerin heyecanına üzülüyorum.

şimdi düşününce sen hala ihtimaller dahilindesin.
öyle misin?
peki ya ben?

çok üzgünüm.
bunun sebebi,
aşamayacağımı sandığım,
durulmaz, durulursa da hiçbir şey eskisi gibi olmaz sandığım o fırtınanın
böyle kolayca, böyle umulmadık anda dinmesi.

bu düşünce ve bu yazı,
beni inanılmaz yoruyor.
her ikisi de haftalardır benimle sürükleniyor.
taşikardim tutuyor.
cama çıkıyorum ve anne kedi diğer anne kediyi emiyor.
zilli! diyorum
bırak o sütü, bırak yavrucaklara!
emzireceğine emiyor hasbam, hale bak! diyorum.
anne kedi hiç itirazsız gözünü dikmiş bana bakıyor.
öbür yosma hala emiyor.
iştahla, patileriyle masaj yapa yapa.
ona da üzülüyorum.
süt yetmeyecek yavrulara da üzülüyorum.
canından can sökülen emziren anaya bir hayli üzülüyorum.
kendime de üzülüyorum.
sana da üzülüyorum.
senin üzülecek bir şeyin var mı, hiç bilmiyorum.