sanrı

• 
  

sanmıyorum

habil ile kabil

herşeye kaldığın yerden devam edebilmenden nefret ediyorum.
kaldığın yeri unutabilme kabiliyetini kıskanıyorum.

içerlemek

bugünlerde hayatımda, aklımda ve kalbimde her şeyden biraz var.
ama senden hiç yok sevgilim.

'bazı çiçekler koparılmalı'

ah sevgilim;
vazgeçecek gibi durabilirim bazen.
kayda geçsin; vazgeçmiyorum.
fahişelikten, güzellikten,
geçmişi didik didik edip acı çekmekten,
sırf dikkat çekeyim diye yaptığım onca saçmasapan şeyden,
onun bunun arkasından, onları ilgilendirmeyen ama bilmeye hakları var zannettikleri halde bir boka hakları olmadığını anlamalarını sağlayacak işler çevirmekten,
gerçekleşmeyecek binlerce plan yapıp hayal kırıklığına uğramaktan,
yatakta tembel tembel yatmaktan,
olmayacak işlere kalkışmaktan,
kendimden vazgeçmedim.
ah ah

14- 'benimle kalırsa belki mutsuz olabilir ama mutsuz olmayı da sevebilir'

çünkü ufacık bir ayrıntıyı,
kayıp sandığın bir anı,
mutsuz olmayı bile kabullenebildiğin bir hayatı da özlemek mümkün.
başka türlüsü de...

13- başladığın yere dönmek başarısızlık değil demek ahmaklık değildir

bazı şeyleri default olarak bilmek gereklidir sevgilim.

açıklamamı istersen;

bir şeyin değeri yüksekse kaybedildiği anlaşılır.

tam da bu yüzden kimseye değerini kaybedince anladım masalı anlatılmasın.

LAT, UZZA, MENAT

de ki bütün kutsallarım sensin.

yine de yık beni.

varsay ki tepeden tırnağa çıplağım.

önce gözlerine, sonra ellerine, nihayet zihnine.

acıyı dirhem dirhem avuçla tenimde.

dirhem ki en ağır acıları tartar.

bilmiyorum yine de;

acılar sende değil bende başlar.

acılar sende değil bende biter.

acılar senden değil önce başlar.

acılar biter, senle bitmez.

ne varsa üzerimde var ya da yok, kimse görmez senden başka.

gerçeklik payı

en büyük yalancı, hatıralardır sevgilim.

dinleyelim

kullanma klavuzu

beni daha çok sev.

beni daha çok özle.

beni çarçabuk öldür.

acı çekmek istemiyorum.

susabilmeyi ve duyabilmeyi öğreniyorum

sadece bir gün birbirimizi dinlesek ya da her gün birer saat her şey ama her şey hallolurdu sevgilim.

ama öyle savunma yapabilmek için dinlemek gibi değil; hani böyle canı gönülden,olur ya ağzımızdan çıkan gözyaşlarımızı, kahkahalarımızı, acılarımızı ve yarım kalan ne varsa onları hissederek/tadarak dinlesek..

belki dünyayı değil ama birbirimizi kurtarırdık sevgilim.